خدانگهدار

دریک غروب خسته با یک دل گرفتار

 دارم میرم از این شهر میرم خدانگهدار

ای غربت کذایی ای حرفهای خاموش

میرم که بی کسی رو شاید کنم فراموش

من بودمو شب درد با قلب غم گرفته

 این کوچه های غربت ماتم زمن گرفته

اینجا صدای من مرد اینجا خدای من مرد

 اینجا چه وحشیانه آن عشق پر تبم مرد

میرم به این بهانه باقلب پر ترانه

شاید بسازد آنجا قلبم یک آشیانه

دریک غروب خسته با یک دل گرفتار

 دارم میرم از این شهر میرم خدانگهدار

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد که چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

ومن گریان ونالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

من تنهام شدم دیگر کسی نیست سر روی شونش بذارم

سلام به تنهای 

دلم که می‌گیرد می‌بینم حق با آسمان است که می‌گرید، ناله می‌کند، می‌غرد و می‌سوزد. خوشا به حالش. چقدر دوست داشتنی و زیبا احساس خود را می‌گوید. گاهی صاف و زلال چون آینه و آن گوشه‌اش یک خورشید مهربان یا یک ماه قشنگ که گرما و نورشان هم صداقت دارد و زمانی هم سیاه و ابری و دم کرده و عصبانی و بغضی که گویی هرگز باز نخواهد شد و از پس این همه سیاهی نه ماه دیده می شود و نه خورشید و ناگهان هق هق گریه آسمان و ریزش باران.

چقدر این صدا برایم آشناست. صدای هق‌هق گریه آسمان را می‌گویم، صدای بارش باران را. بارها آن  را از اعماق وجودم شنیده‌ام. صدایی است که رنگ تنهایی دارد، بوی فراق و درد دوری.

گوش کن! دوباره در دور دست‌ها آسمان نالید. شاید در جایی دیگر از این شب تاریک بی ستاره، عاشق دلشکسته‌ای غریب تر از من به آسمان چشم دوخته و باران با او هم‌آوا شده و هم‌قدم اشک‌هایش شده است.

حق با آسمان است. باید گریست. باید بارید. باید فریاد برآورد. باید بغض را شکست. باید  چون صاعقه سوخت و بر زمین خورد.

حق با آسمان است.

ببار که دلم هوای یار کرده است. ببار....

رگ خواب این دل ، تو دست تو بوده

ترک های قلبم، شکست تو بوده
منو با یه لبخند ، به ابرا کشوندی
با یک قطره اشکت ، به آتیش نشوندی
مدارا نکردی ، با دل واپسی هام
نگو که گرفتی ، غم بی کسیمو
با این آرزویی ، که بی تو محاله
یه شب خواب آروم ، فقط یک خیاله
چقدر حیفه این عشق ،همین جورهدر شه
یکی از من و تو ، بره در به در شه
باید سر کنم با ، همین جای خالیت
حالا تو نبودم ، بگو در چه حالی
مدارا نکردی ، با دل واپسی هام
نگو که گرفتی ، غم بی کسیمو
با این آرزویی ، که بی تو محاله
یه شب خواب آروم ، فقط یک خیاله

رنج تلخ است ولی وقتی آن را به تنهایی می کشیم



تا دوست را به یاری نخوانیم،



برای او کاری می کنیم و این خود دل را شکیبا می کند



طعم توفیق را می چشاند



و چه تلخ است لذت را “تنها” بردن



و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن



و چه بدبختی آزاردهنده ای ست “تنها” خوشبخت بودن



در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است



در بهار هر نسیمی که خود را بر چهره ات می زند



یاد “تنهایی” را در سرت زنده میکند



“تنها” خوشبخت بودن خوشبختی ای رنج آور و نیمه تمام است



” تنها” بودن ، بودنی به نیمه است



و من برای نخستین بار در هستی ام رنج “تنهایی” را احساس کردم